Egonun Güven İhtiyacı ve Allah'a Olan Gerçek İhtiyaç

Gerçek ihtiyacımızın tam olmadığına işaret edilir. Egonun düzeyini gösterir, egonun takıntılarını gösterir ve tamlığa olan ihtiyacımız, neyin üzerinde çalışılması gerektiğini ve nerede çalışılacağını gösterir. Hangi konuda daha çok acı çekiyorsanız, görüyorsanız... Mesela bir insan âşık oldu, orada bir anda böyle bir ihtiyaç oldu. Ama bunu görmek lazım.

Mesela para özlemi içinde olan birinin durumu ne oluyor? Aşk mıdır? Kesinlikle değil. Hayır hayır, o şekilde anlama. Bak, şöyle anlama; şöyle söyleyeyim sana mesela: Diyelim ki bir ilişki yaşadın, bu ilişkide bir güven kırıklığı yaşadın. Karşındaki, senin güvenini yerle bir etti. Ne yaşadın burada? Derin bir güven sarsıntısı yaşadın ve bundan çok rahatsız oldun. Bu neyi gösteriyor?

Birincisi, senin egosal düzeyde güven ihtiyacının sürekli insanlar tarafından karşılanma ihtiyacını gösterir. Yani sen güveninin, güven ihtiyacının, emniyet ihtiyacının insanlar üzerinden karşılanacağı düzeydesin. Egosal düzey bu. İkincisi, eğer sen bundan çok sarsılmışsan, senin hayatında egonun en önemli takıntısı güven ve emniyet ihtiyacıdır. Sen sürekli ilişkilerinde ya bunu tespit ediyorsun, ya bunu arıyorsun, ya bunu sürekli karşındaki insanların karşılamasını istiyorsun vs. Çünkü senin o egosal takıntın budur. Üçüncüsü ise, sana gerçek anlamda güven ve emniyet verecek olan, Tanrı'nın sendeki varlığını hissetmendir. Bir de bunu sana gösteriyorum.

Toplar, ona soracaklar: "El-Kasîdetü'l-Ayniyyetü'r-Rûhiyye fi'n-Nefs" - "Ayniyyetü'r-Rûhiyye fi'n-Nefs" - bu ne? Bu da öyle. Kişinin egosal ihtiyaçlarını [anlatır], yani nedir? İşte güven ilişkisi diyelim; birisiyle görüşüyorsun, onu sürekli işte güveni arıyorsun, onu sürekli sıkıştırıyorsun, olsa da sıkıştırıyorsun.

Bunu kişiden istemekle Tanrı'dan istemek arasında bir fark var mı? Tanrı'ya "Allah'ım bana iyi bir eş, işte bir şeyler ver" diyorsun. Yani ikisi arasında bir fark var mı? Arasında bir fark yok; sen orada yanlış bir şekilde aslında Tanrı'yı hem kişisel düzeye indiriyorsun hem de Tanrı'nın sana verdiği emniyeti yanlış yorumluyorsun. Bir fark yok.

Bakın, daha önce de söylemiştim belki: "Bir dakika, sen ne demiştin? Bir kişiden nasıl bir saygı alamadın da böyle bir izin verdin, böyle bir izin ver diye?" Bana malzeme, yani ihtiyacı, aslında ne için istediğin kısmı, yani o... İnsanlardan bir şeyi istiyorsun ama sözle istemiyorsun, bunu davranışlarıyla istiyorsun, yapıyorsun. Bir de Allah'a da doğal olarak "Allah'ım bana güç ver" diyorsun işte. Ama Allah'a da dua ediliyor, yani yetersiz değil.

Peygamberimizin hicretini daha önce konuşmuştuk, hatırlıyor musunuz? Peygamber hicret etti, yanında Hz. Ebu Bekir vardı. Peygamber ona diyor ki: "Mahzun olma, Allah bizimledir." Burada "Allah bizi koruyacak" deniyor değil, "bunlar bizi görmeyecekler" de deniyor değil. Ben Allah'ın peygamberiyim, bunlar da Allah'ın düşmanı, kâfirler; ama "Allah bizi bunlara göstermeyecek" demiyor.

Anlatabildim mi? "Allah bizimledir" diyor, mesele bu. Yani "Allah bizimledir" ne demek? Onlar bizi bulabilir, görebilir, yakalayabilir, öldürebilir. Bunların hiçbirinin kıymeti yok, önemi yok; o bize zarar vermez. Yani dünyada yaşayacağımız şeyler, bizim öz varlığımızdaki, Tanrı'nın bizdeki varlığına zarar veremez. Peygamber buna "onlar bizi görmeyecekler, bulamayacaklar" demiyor, değil mi? Çok önemli bir ayrımdır. Büyükler buna işaret etmiştir: Allah bizimledir.

Şimdi egosal düzeyde Tanrı'dan güven arayan aslında ne yapıyor? Egosal bir perspektifle Tanrı'dan beklentilerde bulunuyor. Bu tabii ki eksik bir şeydir. Allah, bizim o egosal sürecimize hizmet edip bizi korktuklarımızdan emin kılabilir; kılarsa eyvallah. Ama bu asıl hedef değildir.

O zaman bir ârife bakarsanız, dua ederken... Yani bir ârifin korktuğu, Tanrı ilişkisinin zayıflamasıdır. Yoksa onun korkusu, malına mülküne bir şey gelmesi değildir; zaten malı mülkü yok, hasılı hepsi emanet. Ya da evladına, sevdiklerine bir şey gelmesi de değildir onun korkusu. Onun korkusu, onunla olan ilişkisindeki zayıflıktır; belki bunların, sevginin arasına girebileceğidir. Nefsinize bırakmayın, Allah'a emanet olun. Bunlar bizi dualarda o kadar kısıtlamasın yani.

Ama Allah diyor ki: "Bol bol bana dua edin." Ben bunu anlıyorum, biliyorum ama bu doğal bir şey. Şimdi şöyle dua edebiliriz: Ne bildiğini ben de biliyorum. Benim nefsimin ihtiyaçlarını da biliyorsun, şu anki durumumu da biliyorsun; bana lütfunda bulun. Ama benim gerçek istediğim, senin yakınlığını idrak etmek ve bendeki mevcudiyetini fark etmektir. Benim asıl ihtiyacım olan şey bu, diyebilirim.

Bu süreç içinde kişi ihtiyaçlarını Allah'a arz edebilir, Allah'a sığınabilir. Bunun mahzuru yok. Ama asıl olan başka bir şeydir.

Diyelim ki, yani sonuçta niye hizmet ediyor? Tamam, ben anladım, yani hizmet ediyor da... Sonuçta en azından bir de dünyalık aklımız var yani. Bu dünyalık aklı tekrar bir kenara bırakamıyoruz, o çok kolay yapılmaz deniyor. Biz böyle bir evrende yaşıyoruz, sonuçta böyle birden çıkamayız ki, çıkamayız ki; yani çıkmak için bir şeyleri de istemek lazım. Önce güzel bir evlilik istersin, bir şey istersin, ne bileyim, hayırlı bir evlilik istersin; hani bunları istememiz gerekiyor gibi geliyor, istememiz gerekiyor olabilir, bunu doğal karşılıyoruz.

İstememiz gerekiyor olabilir, fakat bunları asıl [hedef] olarak görmeme[miz gerekir]; onu anlıyoruz, anlatabiliyoruz, tabii ki insanız. "Yarabbi, benim işte güzel bir evlilik ihtiyacım var, iyi bir evlilik olsa çok memnun olurum" [diyebiliriz]. Ama "böyle bunlar olmazsa yıkılırım, bunlar olmazsa ben yaşayamam" [dersek], bugün de orada büyük bir hata var.